Do Węgajt trafiła na festiwal Wioska Teatralna (2004). Poznała wspaniałych ludzi, zobaczyła intrygujące spektakle, uczestniczyła w koncertach i doświadczyła tego, co jest szczególne dla tego miejsca: przestrzeni i możliwości współtworzenia. Brała udział w spektaklu plenerowym Missa Pagana w reżyserii Mieczysława Litwińskiego. Pierwszy raz usłyszała Monodrum Radosława Nowakowskiego. Tam też poznała Krzysztofa Wronę. Wkrótce przeniosła się do Dąbrowy Dolnej w Górach Świętokrzyskich. Przez kilka lat uczestniczyła w projektach teatralno-muzycznych Krzysztofa Wrony, których rezultaty były prezentowane w Węgajtach. Wspólnie z Wroną prowadziła warsztaty i malowała elewację teatru. Zaprojektowała plakat Wioski teatralnej (2010). W kolejnym roku uczestniczyła w warsztacie zapustnym i widowisku Karnawał zwierząt. Rysunki jej autorstwa z tej pracy zostały opublikowane w książce Źródła i przyszłość. Od lat w leśniczówce w Dąbrowie Dolnej wraz z mężem przyjmuje kolędników Innej Szkoły Teatralnej podróżujących do Nowicy. Za każdym razem jest to dla niej uczta muzyczna i niezwykła wymiana doświadczeń twórczych. Podczas jednego z takich spotkań ubrała kolędników w stroje swojego autorstwa nawiązujące do tradycji świętokrzyskiej. Po czym dołączyła do kolędników i wyruszyła do Nowicy. Podczas jednego z festiwali Wioska Teatralna zagrała koncert połączony z prezentacją jej poezji w wykonaniu Erdmute Sobaszek. W czasie jednej z edycji „Sztuki w obejściu” stworzyła performatywną akcję plenerową, rozwieszając w lesie w okolicach teatru tkaniny z poezją. Performerka i pomysłodawczyni tytułu spektaklu Cały ten bajzel (2021). Współtwórczyni akcji Poranek Walpurgii (2021). W Teatrze Węgajty były prezentowane indywidualne wystawy jej prac plastycznych (2008, 2022).
rys. Daria Kozłowska-Wrona