Znana także jako Howgh. Zżyła się z Węgajtami pod koniec lat 90. XX w. Zafascynowana muzyką i kulturą tradycyjną przyjechała po raz pierwszy do Węgajt na zaproszenie przyjaciółki Zuzanny Krasoczko (Saby Litwińskiej), by zakosztować rajskiego przebywania z ludźmi związanymi z Teatrem. Niemal od samego początku z gościa stała się aktywną uczestniczką warsztatów, wypraw i działań Projektu terenowego, Innej Szkoły Teatralnej oraz spektakli plenerowych: Upiorny całun i Missa Pagana. Jako stażystka i muzyczka (skrzypce) brała udział w kolędowaniach: na Łemkowszczyźnie i Suwalszczyźnie, w węgajckich Sobótkach, w zapustach: w Domu Pomocy Społecznej w Jonkowie, w Remizie OSP w Węgajtach, w zakładach karnych: w Warszawie i Łodzi, w Szpitalu Psychiatrycznym w Olsztynie oraz podczas konferencji poświęconej Jerzemu Grotowskiemu w Barcelonie. Stworzyła maszkarę smoka obnoszoną podczas alilujki na Suwalszczyźnie. Uczestniczyła w paradzie karnawałowej w Tarragonie w Hiszpanii. W okresie studiów etnologicznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Węgajty stały się dla niej centrum świata, do którego ze względu na skromny budżet przyjeżdżała autostopem o każdej porze roku. Autorka pracy magisterskiej Rola Teatru Wiejskiego "Węgajty" w życiu kulturalnym społeczności lokalnych (2003). Po studiach przez kilka lat kontynuowała bliską współpracę z Teatrem. Osiedliła się w Irlandii. Choć, ze względu na odległość, rzadziej uczestniczy w działaniach zespołu, więź z Teatrem nie słabnie pomimo upływającego czasu i fizycznego oddalenia.
fot. Lidia Pajda