Quico Bello

Enrique Bello – częściej spotykana pisownia pseudonimu – Kiko. W czasach rządów Salvadora Allende brał aktywny udział w życiu artystycznym i politycznym Chile – reżyser słynnego 9 Kanału TV Uniwersytetu Chilijskiego, aktor, muzyk. Znał Pabla Nerudę, Violetę Parra, Allena Ginsberga. Po zamachu stanu, z żoną Aną Maríą Rojas przebywał na emigracji w Polsce. Mieszkał w Warszawie, gdzie pracował w polskiej telewizji, następnie w Krakowie. Tam jako wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego założył z żoną i grupą studentów zespół El Sur. Praca muzyczna i teatralna pod jego kierunkiem była dla młodych ludzi doświadczeniem konstytutywnym. Do Węgajt trafił z zespołem El Sur w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych XX wieku. Poznanie Wacława i Erdmute Sobaszków oraz miejsca, jakim są Węgajty stanowiło przełom w pracy El Sur. Wiązało się z odkryciem, że siłę, której szukali w kulturze andyjskiej, można odnaleźć w warmińskiej stodole. Z kolei Wacław Sobaszek określił wpływ Bello na pracę prowadzoną w Węgajtach słowami: „Pozostawił ślady w pejzażu”. W Węgajtach Quico uczył aktorów tańców górali andyjskich oraz pracy z ciałem. Dla Wacława i Erdmute Sobaszków był autorytetem w pracy teatralnej. Po powrocie z żoną i córkami do Chile uczył animacji społecznej w szkole dla menadżerów kultury. Efektami pracy z Indianami dzielił się z Teatrem Węgajty podczas spotkania w Czechowicach-Dziedzicach, gdy na krótko odwiedził Polskę. Zmarł w 2016.